(foto Jean Pierre Reijnen)

Jodo-krijgers uit Zwitserland proberen een zo echt mogelijk schijngevecht uit te voeren tijdens de Europese
kampioenschappen in Mierlo.

In Mierlo vinden deze week de Europese kampioenschappen jodo en iaido plaats. Krijgers uit vijfentwintig
landen  bestrijden elkaar in het schijngevecht.

Hieeh......hieeh. Krijgers in kimono-achtige jurken trekken luid kreunend ten strijde in de sporthal in Mierlo.
De mannen, en een enkele vrouw, ogen vervaarlijk, misschien zelfs wel moordlustig. Het is veelal schijn, een
essentieel onderdeel van de Europese kampioenschappen jodo en iaido die deze week in De Brug plaatsvinden.

Jodo en iaido zijn eeuwenoude met rituelen doorspekte Japanse gevechtskunsten. Bij het jodo gaat de
deelnemer met een stok in zijn hand het schijngevecht aan met een leraar die een houten nepzwaard
hanteert. Het iaido is een individueel zwaardgevecht in, jawel, het luchtledige. In Nederland zijn ongeveer
zeshonderd beoefenaars van deze aan Kendo verwante sporten.
Eindhovenaar Simon Kim-Liong Kwee (30) is een van hen. Hij raakte een jaar of tien geleden verslingerd aan
het Japanse zwaardgevecht. Zijn vader, fan van Bruce Lee, legde daarvoor waarschijnlijk al vroeg de
voedingsbodem. Kwee, van Chinees-Indonesische afkomst, studeerde Japans in Leiden ('ik wilde ook iets
anders leren dan wat ik van thuis had meegekregen') en kwam tijdens een uitwisseling in het land van de
rijzende zon in aanraking met iaido. De heersend Nederlands kampioen komt morgen in de mudan-klasse
(krijgers zonder dan-graad) in actie met zijn semi-scherpe zwaard. Want ook al is er tijdens zijn uitvoering
geen tegenstander te bekennen, hij zou zichzelf kunnen verwonden. De echte scherpe jongens, zoals het
samoeraizwaard waarmee Beatrix Kiddo (Uma Thurman) in Quentin Tarantino's film Kill Bill haar tegenstanders
afslacht, zijn uitsluitend voor vergevorderden.
In beide artistieke sporten, waarbij beoefenaars ingestudeerde patronen uitvoeren, draait het niet alleen om
techniek. Etiquette en respect staan hoog in het vaandel. "En je moet jezelf kunnen beheersen", weet Kwee.
"Dat is niet altijd even gemakkelijk. Je moet stoppen voordat je iemand echt raakt. De mensen die naar het
gevecht kijken moeten wel het gevoel krijgen dat het echt is. Een zekere mate van agressie is daarbij
noodzakelijk, anders lijkt het op dansen. "
Praktisch gebruik is niet relevant. Persoonlijke ontwikkeling daarentegen des te meer. Hoe hoger de dan-graad,
des te meer de krijger moet weten van de geschiedenis en de filosofie achter de technieken.
Nuenenaar André Schiebroek (51), trainer bij Ren Bu Kan in Eindhoven, heeft de zesde dan in beide disciplines.
Het aspect van karaktervorming is voor hem erg belangrijk. "Als je over straat loopt moeten mensen door je
hele houding al het idee krijgen: 'daar kan ik beter maar omheen lopen'."
Agressieve blikken schieten door de sporthal in Mierlo. Is het dan allemaal louter schijn? Schiebroek: "Het is en
blijft natuurlijk een ingestudeerd gevecht. Maar ik heb wel een keer meegemaakt dat ik de laatste slag had
toegebracht en dacht: 'als je nu nog durft te bewegen dan sla ik je hartstikke dood."